Afgelopen weekend heb ik samen met mede WVS-er Hette Hoekema met zijn boot de Advance Romance meegedaan aan de 61ste 24 uurs race. De race wordt gevaren op het Markermeer, IJsselmeer en de Waddenzee en de bedoeling is dat je zo veel mogelijk mijlen maakt in 24 uur. Er is echter wel een kleine beperking: alleen de aangewezen rakken (punten van boei naar boei) tellen mee en je mag elk rak maximaal 2x varen. Starten mag vanuit verschillende plaatsen, maar de finish is altijd via een laatste, verplichte rak naar Medemblik. Je moet dus aardig puzzelen om een goede route te vinden en daarbij rekening houden met de windrichting.
De weersverwachtingen gaven al aan dat het een pittige editie zou worden en dat komt ook uit. Direct bij de start om 18:50 staat er al een stevige windkracht 5/6 en die gaat nauwelijks liggen. Gelukkig zijn er weinig windvlagen. Na de start vaar je, voor je gevoel, snel de nacht in. Wij varen dan bovenin het Ijsselmeer. Door de wolken zijn de sterren amper te zien, maar echt donker wordt het niet. En wanneer de volle maan opeens tussen de wolken door komt, is het net alsof iemand het licht aan doet.
In de ochtend varen we in de Rotterdamse hoek en daar krijgen we windkracht 7 voor de kiezen. Met een werkfok en twee riffen in het grootzeil is het te doen. Maximale bootsnelheid (met dank aan een golf): 12 knopen. Dezelfde golven zorgen er ook voor dat het in de kuip een natte bedoeling is en we door elkaar worden geklutst.
Daarna worden we getrakteerd op het begin van een lange reeks buien. Dat is ook meteen het laaste moment dat ik droog ben. Zelfs een zeilpak houdt de boel dan niet meer tegen. We houden onszelf voor dat we dit echt voor ons plezier doen. En wanneer je de boot voelt gaan als een racepaard en je over het water stuift dan is dat ook helemaal zo.
Rond het middaguur hebben we door dat we ruim voor liggen op het, door Hette, bedachte schema. We varen nog wat reserve rakken die precies voor die reden in het schema zitten. Maar we houden nog steeds tijd over. En na veel gepuzzel hebben we een eindspel bedacht; bedoeld om er nog een paar laatste mijlen uit te persen. Maar wel met het risico dat we (te veel) strafpunten krijgen wanneer we te laat over de finish komen.
Wie niet waagt die niet wint. Dus we persen ons laatste stukje energie er uit en zetten met een melkmeisje het eerste rak van ons eindspel in. De eerste twee rakken gaan goed. Maar het een-na-laatste rak kost ons net te veel tijd. Hebben we nog wel voldoende tijd over voor het laaste rak naar de finishlijn? Dat rak is hoog aan de wind en potentieel lastig, omdat daar de hele vloot samen komt. We hebben geluk. Er zijn minder schepen dan verwacht en we laveren ongehinderd door het veld heen. We komen net na de 24 uur, maar wel binnen de officiele tijd over de finish. Onze gok heeft zich uitbetaald. Ondanks een paar strafpunten eindigen we als eerste in onze klasse. We hebben 172 mijlen gevaren in 24 uur met een gemiddelde snelheid van net over de 7 knopen.
Christoph Wiekart
